Begeleid wonen in de wijk

Wanneer beleidsmakers moeilijke woorden gebruiken moet je altijd oppassen. Deze heeft de naam: “Parapluherziening begeleid wonen analoge plannen” en dat we moeten oppassen hebben we op 29 januari ervaren. Deze parapluherziening gaat dus over opvang van mensen met een psychische aandoening.

In 1994 wilde de gemeente meer dan 2 woningen in hun rijtje gebruiken voor de opvang van mensen met een psychische  aandoening. Bewoners maakten bezwaar, maar de gemeente wilde niet luisteren. Daarom zijn deze bewoners naar de rechter gegaan. Die stelde hen in het gelijk. Er is een regel in bestemmingsplannen die niet toestaat dat meer dan 2 woningen per woonvlak gebruikt worden voor begeleid wonen. Een woonvlak is een omkadering van een woning. Vrijstaande woningen en twee onder een kap woningen mag je dus onbeperkt gebruiken, maar in rijtjeshuizen mogen niet meer dan twee woningen worden gebruikt. Dat geldt ook voor een flat.

Nu wil de gemeente die “parapluregeling” herzien of afschaffen. Ze zeggen waarborgen in te bouwen om naar bewoners te luisteren. In 1994 heeft de gemeente alleen al aangetoond dat ze daar niet naar luisteren. Bewoners hebben hun gelijk moeten halen bij de rechter. Dat is dus kennelijk het enige dat werkt. Bovendien krijgen we straks zorgaanbieders die meerdere huizen huren of kopen en daar mensen inzetten met deze problematiek. Als wijkraad hebben we het vermoeden dat bewoners daar moeite mee zullen hebben.

Nu wil de gemeente deze regeling uit alle bestemmingsplannen halen. Dan kunnen meer dan 2 woningen per woonvlak gebruikt worden voor begeleid wonen. Ze hebben een programma opgezet om stigmatisering tegen te gaan en vooroordelen weg te nemen. Het project heet antistigma. Ze willen een spel spelen met bewoners met de naam “een steekje los.” Heel leuk allemaal, maar wat heb je daaraan wanneer er overlast is door schreeuwende mensen en ’s morgen om half zeven je wekker gaat, omdat je weer naar je werk mag. Iemand vertelde mij dat vrienden van haar drie jaar gedoe hebben gehad, voordat deze mensen zijn overgeplaatst en de rust in de wijk terugkeerde.

Een op de vier Nederlanders loopt vroeg of laat een psychische aandoening op. Van die mensen zal nog niet 1% een probleem geven in de vorm van overlast. Maar we kennen allemaal de beelden van zieke mensen die op een dak klimmen en dreigen zichzelf iets aan te doen of lopen te schreeuwen op straat. Daar kunnen ze niets aan doen, maar we hebben er wel last van. En de gemeente kan daar wel iets aan doen. De burgemeester heeft een bevoegdheid om mensen die overlast veroorzaken gedwongen op te nemen.

De vraag om mensen met een psychische aandoening welkom te heten in de wijk is nodig, legitiem en wenselijk voor alle betrokkenen. Samen leven doe je samen en deze mensen horen erbij! Wanneer we eraan meewerken om ze het gevoel te geven dat ze welkom zijn in de wijk, kunnen we samen werken aan acceptatie en herstel. Maar mogen die andere 75% er dan ook op rekenen dat deze mensen verspreid worden gehuisvest? Mogen zij erop vertrouwen dat wordt ingegrepen wanneer structureel overlast ontstaat of moeten ze dan eerst 3 jaar zeuren voordat het probleem wordt aangepakt?

Misschien kan de gemeente deze afschaffing of herziening doorvoeren voor hoogbouw. Voor laagbouw zou deze regeling overeind moeten blijven. En we willen garanties dat de gemeente zal ingrijpen als het uit de hand loopt. Tot 28 februari kunt u bezwaar maken tegen deze herziening.

5 reacties

  1. Dit moet in het stadsblad op de voorpagina, ook op facebook en andere media zoveel mogelijk delen.

  2. “Een op de vier Nederlanders loopt vroeg of laat een psychische aandoening op” is een uitspraak die momenteel hard ge-hyped wordt. Want wat zegt dit ? Geheugenverlies, TIA, ADHD of ADD…. we zijn zó goed geworden om alles te benoemen, dat dit niet weergeeft wat het probleem is.
    Kennelijk geeft meer dan 99% van deze doelgroep geen overlast, en ik zou het waardevol vinden als ouderen met zo’n etiketje ook in hun eigen buurt kunnen blijven wonen en begeleiding kunnen krijgen.
    Dus liever niet vol inzetten op “dat doen we niet” dan goede randvoorwaarden stellen om de overlast te bestrijden en de medemenselijkheid ruimte te geven.

  3. De mogelijkheid van begeleid wonen is prachtig en moeten we zeker behouden. Tegelijkertijd moeten we ook een oplossing vinden voor de overlast. Hiervan is zelden sprake, maar je zult het maar meemaken.

    In 2011 heeft zich een incident voorgedaan waar we kunnen zien dat op dit moment alleen een langdurig juridisch traject tot overplaatsing kan leiden. De vraag is dan ook of we bindende afspraken kunnen maken dat bij overlast wordt ingegrepen en de rust in de buurt terugkeert?
    http://www.openbareorderecht.nl/index.php/psychisch-gestoorde-moet-uit-begeleid-wonen-woning-vanwege-overlast/

  4. Door deze regel te schrappen mis je het doel van integratie in de buurt. Het is belangrijk dat begeleid wonen een plaats krijgt midden in de samenleving. Zonder waarborg voor het beperken van overlast voor overige bewoners verdwijnt het effect voor de bewoners en het draagvlak bij de omwonenden. Overigens kun je begeleid wonen niet over één kam scheren. Laat hen een onderdeel zijn en blijven van de maatschappij en zorg dat deze mensen niet buiten de maatschappij komen te staan.

    • Volgens mij zijn alle reacties tot nu toe in deze richting. Tijdens een gesprek met de wethouder bleek dat begeleid wonen binnen de GGZ nu beschermd wonen wordt genoemd. Deze regel zou daarom een zogenaamde “dode letter” zijn en niet meer actueel. Hoe het heet lijkt mij minder relevant als wel dat alle bewoners de garantie krijgen dat zoveel mogelijk gespreid wordt en in geval van structurele overlast wordt ingegrepen. Misschien is het beter om de regel aan te passen naar: niet meer dan 2 woningen voor beschermd wonen per woonvlak of bij hoogbouw per etage.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *