Gedoe over het Schelpenpad

Vanavond ben ik bij de bespreking over het bestemmingsplan voor het AZC aan de Deventerstraat geweest. Het ging alleen over alles behalve het bestemmingsplan. Wat is locale politiek toch boeiend. Graag wil ik mijn ervaringen met u delen:

Een mevrouw vertelde mij vol vuur dat het idioot is dat het Schelpenpad niet wordt afgezet. Ze had niet eens een brief gehad waar het besluit in werd gemeld. Je wordt belazerd waar je bij staat. Ik voel me in het pak genaaid. Je wordt continue bedonderd, zegt ze vol vuur. Ze staat nog uit te leggen hoe onrechtvaardig “deze burgemeester” haar behandeld heeft of er komt een dame op leeftijd die zich in het gesprek mengt. Wat ben ik blij dat het Schelpenpad open blijft. Dat ze alleen al hebben overwogen om dat Schelpenpad af te sluiten. Belachelijk. Ik voel me bedonderd door de gemeente en het is toch van de zotte dat ze zonder dat er ook maar iets aan de hand is op voorhand beginnen om ….

Echt lieve mensen, ik overdrijf niet.  Ik vertelde die eerste vrouw nog dat ze nu “een burgemeester van Apeldoorn” ervaring zou gaan meemaken. Want als burgemeester spreek je heel veel mensen en die hebben allemaal verschillende meningen. We denken nou eenmaal verschillend over zaken. En wanneer we als kemphanen tegenover elkaar staan, ziet de één een 6 staan, terwijl de ander zeker weet dat het een 9 is.

Maar dat was nog niet alles. Een volgend groepje praat over de noodzaak van een AZC. Elders worden ze gesloten en hier moet dan zeker ineens een AZC komen? Wat verdient de gemeente daar eigenlijk mee? De optie dat medemenselijkheid wel eens de reden zou kunnen zijn om oorlog slachtoffers op te vangen, hoor ik niet. Ook het beleid van COA om een over het land verdeeld aantal geschikte vaste AZC’s te willen hebben, wordt niet geloofd. Misschien ben ik naïef, maar ik geloof de woorden van een ambtenaar, waar ik al langer mee samenwerk, die zegt dat dit alles de gemeente niets oplevert en ook niets kost. Sommigen zeggen zelfs dat ze achter de schermen allang besloten hebben om meer dan 800 vluchtelingen op te vangen. Dit soort uitspraken geven onrust, terwijl de burgemeester altijd heel duidelijk is geweest over het aantal. Het echte besluit is duidelijk.

Het bijzondere is dat iedereen met wie ik spreek begint met de woorden dat een echte oorlogsvluchteling moet worden opgevangen. Een meneer probeert het nog en zegt: maar liever niet hier. Toch is die noodzaak iedereen wel duidelijk. De meeste moeite hebben mensen met uitgeprocedeerde asielzoekers die niets te verliezen hebben en rotzooi schoppen. Als de politie ze al oppakt, moeten ze na 24 uur weer worden vrij gelaten. Dat zit mensen dwars. Wat mensen ook steekt is dat hun eigen kinderen geen woning kunnen krijgen, maar statushouders krijgen wel een huurwoning. Maar veiligheid is het belangrijkste punt. De verhalen over asielzoekers die ruzie zoeken en er een puinhoop van maken gaan rond. En wie is daar eigenlijk voor? Zouden we het dan eigenlijk met elkaar eens zijn, zonder dat we het weten?

Ergens las ik de woorden: Discussiëren is kennis uitwisselen en ruzie maken is onwetendheid uitwisselen. We zijn soms zo overtuigt van ons eigen gelijk dat we niet meer kunnen luisteren naar de ander. Want als we allemaal overlast willen beperken en veilig willen wonen, is de overheid dan bereid om haar burgers te beschermen tegen asielzoekers die de omgeving onveilig maken? Of verschuilen ze zich dan achter juridische onmogelijkheden die politici maar liever open laten. Daar vind ik zelf eerlijk gezegd ook wel iets van. Als dat de kern van het probleem zou zijn, dan is justitie aan zet om ons veiligheid te garanderen. Zou dat het echte probleem zijn?

Ron Rietjens

Secretaris Wijkraad Zevenhuizen Zuidbroek

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *